સવારે સાત વાગ્યાનો સમય હતો. સૂર્ય હજુ પૂરતો ઊગ્યો ન હતો, પરંતુ શાળાના મેદાનમાં ચહલપહલ શરૂ થઈ ગઈ હતી. બસો એક પછી એક આવી રહી હતી અને નાના બાળકો તેમના બેગ સાથે ઉત્સાહપૂર્વક ઉતરતા હતા. મુખ્ય ગેટ પર સિક્યુરિટી ગાર્ડ મોહનભાઈ ફરજ પર હાજર હતા. તેઓ છેલ્લા દસ વર્ષથી આ શાળામાં સેવા આપી રહ્યા હતા અને બાળકોની સુરક્ષા તેમના માટે માત્ર ફરજ નહીં પરંતુ જવાબદારી હતી.

મોહનભાઈ દરેક બાળકને ધ્યાનથી જોતા, બસ નંબર નોંધતા અને અજાણ્યા ચહેરાઓ પર ખાસ નજર રાખતા. શાળાનો નિયમ હતો કે દરેક મુલાકાતીને ઓળખપત્ર અને વિઝિટર પાસ ફરજિયાત હોવો જોઈએ. તે દિવસ સામાન્ય લાગે એવો હતો, પરંતુ થોડી જ વારમાં પરિસ્થિતિ બદલાઈ ગઈ.

એક મહિલા ઝડપથી ગેટ તરફ આવી અને ગભરાયેલા સ્વરે બોલી, “મારે મારા દીકરાને તાત્કાલિક મળવું છે.” મોહનભાઈએ શાંતિપૂર્વક ઓળખપત્ર માંગ્યું. મહિલાએ ટાળટૂળ જવાબ આપ્યો અને કહ્યું કે ઓળખપત્ર ઘરે રહી ગયું છે. મોહનભાઈને થોડી શંકા ગઈ. બાળકોની સુરક્ષા સામે કોઈ જોખમ લેવાય તેમ ન હતું.

મોહનભાઈએ નમ્રતાથી કહ્યું, “મેડમ, નિયમ પ્રમાણે હું તમને અંદર જઈ દેવી શકતો નથી. કૃપા કરીને ઓફિસમાં ચાલો.” મહિલાએ ગુસ્સો બતાવ્યો, પરંતુ મોહનભાઈ સંયમમાં રહ્યા. તેમણે તરત જ શાળા કચેરીને જાણ કરી.

એ જ સમયે, શાળાના મેદાનમાં રમતાં એક બાળક અચાનક પડી ગયો અને રડવા લાગ્યો. મોહનભાઈએ સ્થિતિને સમજીને એક તરફ સહાયક ગાર્ડને મહિલા પાસે રાખ્યા અને પોતે બાળક તરફ દોડ્યા. તેમણે બાળકને શાંત કર્યો અને પ્રાથમિક સારવાર માટે ટીચરને બોલાવ્યા.

થોડીવારમાં ખબર પડી કે ગેટ પર આવેલી મહિલા તે બાળકની સગા નહોતી. તેની માહિતી ખોટી હતી. શાળા સંચાલને તરત જ યોગ્ય પગલાં લીધા અને પરિસ્થિતિ સંપૂર્ણ રીતે નિયંત્રિત કરી.

બાળકને પણ સમયસર સારવાર મળી ગઈ અને તે સુરક્ષિત રહ્યો. શાળાના સંચાલને મોહનભાઈની સતર્કતા અને જવાબદારીની પ્રશંસા કરી. બાળકોના માતા-પિતાએ પણ વિશ્વાસ વ્યક્ત કર્યો કે તેમના બાળકો સુરક્ષિત હાથોમાં છે.

આ ઘટના પછી શાળામાં સુરક્ષા નિયમો વધુ મજબૂત બનાવાયા. મોહનભાઈ માટે આ દિવસ યાદગાર બની ગયો, કારણ કે તેમણે સમજ્યું કે એક સિક્યુરિટી ગાર્ડની એક સાચી નિર્ણય ક્ષમતા અનેક બાળકોના ભવિષ્યને સુરક્ષિત રાખી શકે છે.